Interessante gewoontes/ Interesting customs

Het leuke van in een ander land wonen is om een volledig ander levensstijl te ervaren. Soms kan het wel wat frustrerend zijn, andere keren is het gewoon interessant. Deze week ontdekte ik een boodschap op mijn telefoon dat mijn beltegoed binnen 10 dagen zou verlopen. Hoezo verlopen?? Wat blijkt. Ik heb een simkaart die slechts 2 maanden geldig is. Er zijn meer providers dan in Nederland en elk heeft zijn eigen winkel. Ik ga naar de winkel en krijg te horen dat ik eerst 100 BTH moet verbellen voordat ik mijn geldigheidsduur naar een jaar kan overzetten. In Nederland bel ik niet veel, laat staan in het buitenland. Ik stuurde daarna een lange SMS naar alle buitenlandse nummers in mijn mobiel. De volgende dag vroeg ik assistentie van een van docenten Thai. Verrassing, sms’en telt niet mee. Het moet belminuten zijn!! Dus elke dag voor een week, bel ik de reisgenoot die naast mij in de auto zit en laat de verbinding openstaan totdat wij op school zijn. Ik hoop dat ik het red om maandag het toch over te kunnen zetten. Zo niet dan moet ik een nieuw simkaart met een nieuw nummer kopen. Lastig!

Hier zijn enkele andere interessante gewoontes die mij zijn opgevallen:

·         Terwijl je winkelt of moet wachten in winkels, krijg je een afgesloten bekertje water. Gezien de warmte is dat wel een welkom marketing strategie.

·         Voordat je een huis of in mijn situatie leslokaal binnengaat, trek je je schoenen uit. Na en tijdje kan je de schoenen herkennen en je weet wie je dan gaat treffen. Of misschien besluit je om niet naar binnen te gaan. 

·         In elke straat zie je een overvloed van kleine eetkraampjes. Als je het eten bereidt zien worden, dan is het veilig om te eten, werd mij verteld. Ik ben nog niet ziek geworden dus het blijkt goed advies te zijn.

·         Veiligheid is niet een prioriteit in het verkeer of elders. Regelmatig zie ik 2, 3 of zelf 4 passagiers met de bestuurder op een motor. Helmen, jazeker maar dan onder je arm. Liever niet op je hoofd! Elektrabedrading hangt los. Lassen gebeurt zonder enige veiligheidshelm of bril.

·         Een teken van respecttonen is te buigen met je handen tegen elkaar voor je. Hoe lager de buiging en hoe hoger de handen, hoe meer respect je toont. 

·         Er is nooit een tekort aan winkelbedienden. Zaterdagmiddag liep ik een winkel in en werd begroet door zeker 6 man die bij de voordeur op de klanten staan te wacht..op mij dus! Gelukkig zijn zij niet opdringerig. Je kunt gewoon rustig rondkijken.

·         De prijzen op de goederenmarkten zijn maar startbedragen. Men verwacht dat je afdingt. Daar ben ik niet zo goed in. Als je dan ook nog het bedrag omzet in Euro’s dan schaam ik me om minder voor het product te betalen.

·         Het water in de buurt is weer afgesloten. Zonder enig waarschuwing. Wanneer het weer aangaat. Hopelijk voordat de tank leeg is.

·         Is er geen parkeerplek meer in de parkeergarage, geen probleem. De auto neerzetten, van de rem af en als het nodig is zullen ze hem wegduwen om er uit te komen!!

·         Hoe niet zo veel mensen Engels spreken als in Nederland, is er altijd wel iemand in de buurt die kan helpen met een paar woorden. Mijn Thai woordenschat is al verhoogt naar 10 woorden en korte uitdrukkingen. Nog lang niet genoeg. Ik moet nodig aan de gang met mijn computer cursus Thai.

One of the great things of being in a foreign country is to experience a different style of living first hand. Sometimes the differences are extremely frustrating, others are just interesting. This week I was confronted with a message on my cell phone which said that my account and the remaining money would expire in 10 days. I checked with the shop at the mall and heard that in order to change my account to a year validity I’d have to use at least 100 BTH. Well, you see, I don’t really call a lot in Holland let alone in a foreign country. So I sent quite a long text message to the numbers in Holland. Yes, that was more than enough spent charges. The next day I asked a Thai teacher to check it out for me. Much to my surprise…..No, text messages don’t count, just actual phone calls. So this whole week I call my fellow traveler in the car, leave the connection open till we get to school. After doing this for a week. I think I’ve made enough “phone calls” to qualify. If I can’t change it, I have to buy a new sim card with a new number. Such logic!!

Here is a list of other interesting customs:

·         In many shops you are offered sealed cups of water while you wait or shop. Considering the heat, it’s quite a welcome sales strategy.

·         Before entering a home or in my case the classrooms, you take off your shoes. It’s helpful to know who you will meet. Once you start to recognize the various shoes lined up, you might decide not to enter!

·         Every street you drive or in my case ride through there is an abundance of street vendors, most of them selling food stuffs. As long as you can see them cooking the food you needn’t worry about it, I was told. I haven’t gotten sick yet, so I guess the advice is correct.

·         Safety in not a high priority in traffic or otherwise. Often there are multiple riders on the motorcycles, 2 or 3 children or adults accompanying the driver. Electrical wires hang loosely everywhere. Welding is often done without any kind of eye protection.

·         A sign of respect to others is to bow with your hands together. The lower the bow and the higher the hands, the more respect is expressed.

·         There is never a lack of sales personnel. Saturday afternoon I entered a shop and was greeted by 6 sales people. Luckily they are not pushy and aggressive. But I do wonder how a business can employ so many.

·         The price given at the outdoor goods markets are just the starting bid. You are expected to barter. I’m not good at it and just prefer to pay the asking price. When you look at the price in Euro’s I’m almost ashamed to offer less.

·         If you can’t find a parking spot in the lot just park behind another car, keep the brake off. The car will be pushed out of the way if the other people need to get out.

·         The water in the neighborhood has been shut off again. No warning. Just put up with it. Can you imagine that happening in the States?  It’s a lawsuit in the making.

·         Although not everyone speaks English (how could I expect that?) there has always been someone around to assist in the situation at hand. I’m becoming an expert Charade player! I really need to get going with my Thai computer course!! I’ve got 10 words and phrases down, but that is not nearly enough.

De routine van elke dag/ Life’s routine

Het leven begint een bepaalde dagelijkse routine te volgen: opstaan, kat en vissen voeren, naar school rond 7.25, 3 dagen per week avondeten bij de meiden van Baan Phak Phing, dan email of skype contact of wat lezen en dan vroeg mij bed in. De weekenden variëren. Dit weekend zijn mijn Nederlandse buren een paar dagen weg en ik zorg voor hun zonen. Wij hebben een prima niet-Thaise ongezonde tijd: snacks op vrijdagavond, pizza op zaterdag en een heerlijke Swensen’s ijs coupe op zondag. Gelukkig zijn wij zaterdagmiddag naar het zwembad gefietst om daar wat beweging te krijgen. Ik merk dat ik naar de ongeplande weekenden uitzie. Gewoon doen wat voorhanden is. En soms is er niets voorhanden. Ook goed!

Het lijkt als of de regenseizoen zijn einde nadert. Wij hebben al een aantal droge dagen en nachten gehad. De ravage in het zuiden van Thailand is ons in het noorden bespaart gebleven.

Het grootste verschil met de regen in Nederland is dat ik mijn korte broek aan kan houden en hoef niet eens te denken aan een vest aan te doen. Ik begrijp dat de herfst zijn intrede deze week in Nederland heeft gedaan. Oh, wat voel ik me bevoorrecht!! Deze week vertelde ik mijn Californische collega dat de avond temperatuur van 25 graden om 21.00 mij deed denken aan de dagen van mijn jeugd: op de stoep zitten omdat wij geen airco hadden of rijden in the auto met alle ramen open om af te koelen.

Zelfs na de korte tijd merk ik goede vooruitgangen in mijn studenten. Erg bemoedigend voor allen! Maar het is ook niet zo verwonderlijk want zij worden geforceerd om 5 dagen per week, 8 uur per dag in het Engels te communiceren. De jongelui die volledig terugstappen in de wereld van hun moedertaal zijn benadeeld met de consequenties van dien. Uiteindelijk wil ik voorstellen voor het ESL programma opschrijven voor de docenten die na mij komen. Ik had gehoopt hier al mee bezig te zijn, maar de verschillen in niveau en leeftijd is groot en daardoor vereisen een ander aanpak. Natuurlijk de basis onderdelen van het verbeteren van de uitspraak en de uitbreiding van de woordenschat blijven. Een toch is men nog steeds blij met mijn aanwezigheid en mijn werk. Mooi zo!

Over 2 weken is de eerste periode van het schooljaar al voorbij. Deze tijd is bijzonder omdat wij gaan verhuizen naar het nieuwe gebouw. De lagere school leerlingen krijgen een week vrij maar de midden en voortgezet groepen zullen afzonderlijk van elkaar een kamp in Chiang Mai bijwonen en een aantal dagen assisteren met in- en uitpakken van alle spullen. De ESL leslokaal is nog “under Construction” vandaar dat vele dozen onuitgepakt zullen blijven; alleen het meest gebruikte materialen zullen wij uitpakken. Men heeft mij nog geen prognose van een einddatum gegeven. In Thailand moet men flexibel blijven. Ik vind het prima. Dat is een van de charmes om hier te verblijven.

Daily life is taking on a normal routine: get up, feed the cat and the fish, off to school by 7:25, 3 days a week dinner at the girls’ home—Baan Phak Phing, then email or Skype contact or pleasure reading and early to bed. The weekends vary. This weekend my Dutch neighbors are out for the weekend and I offered to stay with their boys. We had an extravagantly non-healthy non-Thai time: deep fried snacks on Friday, Pizza on Saturday and Swensen’s ice cream on Sunday. Luckily we biked to the swimming pool Saturday afternoon and got some exercise then. I have come to love the lack of planned activities in the weekend. Just go with the flow, and sometimes there is no flow. Fine by me!

It seems as if the rainy season is coming to an end. We have had dry weather for several days and nights. We have not experienced the catastrophic events as in Bangkok and other parts of southern Thailand.

The main difference of the rain in Thailand is that I can keep on my shorts and don’t even need to consider putting on a sweater. In fact they are still paced away in my suitcase! I understand that fall weather has hit both in parts of the States and in Holland. Oh, I feel so lucky!! Just this week I mentioned to a fellow Californian that the evening temperatures (high 70’s at 9PM) remind me of the summers of my youth: sitting on the front porch because we didn’t have air conditioning, or driving with all the windows open to cool off.

Even after this short time I can notice the improvement my students are making. Very encouraging for all of us! But then again, they are forced to use English every weekday 8 hours a day. The students who completely fall back on their native language as soon as they leave the premises are at the disadvantage and that has its effects. Eventually I will make ESL curriculum suggestions for the teachers who will come after me but for the time being I am just taking it a day at a time. I had assumed that this initial process would have been shorter but there are too many differences in student needs and grade levels. Of course there are some basic components which will stay the same such as pronunciation improvement and vocabulary development but that can be practiced and enhanced in a variety of ways. Still everyone at school seems to be satisfied with my presence and work.

In two weeks the first quarter at school will end. This time is special because we will be moving to the new school building. The elementary students get an extra week off and the middle and high school students will alternate attending a camp in Chiang Mai 2-3 days and 2-3 days of assisting in the move as credit for community service. The ESL room is still under construction so I won’t be unpacking all the boxes, just what is absolutely necessary. I have not been given a projected completion date for my room. Life in Thailand is very flexible. I don’t mind, it’s part of the charm of living here. 

Nieuwe vrienden/ New friends

Buiten je “comfort zone” leven is ook je vrienden en bekenden achter laten. Toch zorgt deze digitale tijdperk voor veel en snel contact. Bijzonder opmerkelijk is het, dat ik met sommige mensen nu meer contact heb dan in de tijd dat ik in Nederland was.

Omdat zowat de meeste collega’s nieuw voor de school zijn, zijn wij allen ‘in hetzelfde schuitje’. Dus contact leggen gebeurt snel. Wij wonen wel overal in de stad dus buiten school contact kost meer planning en moeite. Toch lukt het.

Zoals vorig weekend. Samen met 4 anderen ben ik naar een vrouwenconferentie gegaan in Chiang Mai. Wat een luxe. Een prachtige omgeving, heerlijk eten: een combinatie van Thais en buitenlands. Wat zou het geweldig zijn als de vrouwenconferenties van mijn kerk ook in zo’n mooie en betaalbare omgeving kunnen plaatsvinden! Ik heb genoten van de spreeksters, de tijd van aanbidding, de workshop (Contemplative Collage), de water aerobics, en de ontspanning.

Het is merkwaardig dat de persoonlijke gesprekken in zo’n weekend snel op een dieper niveau komen. De vrouwen op de conferentie komen van over de hele wereld en al is het maar voor een dag kunnen wij elkaar ontmoeten als vriendinnen.

Zendeling zijn is een bijzonder beroep. De mensen, die ik ontmoet heb, zijn in dit land om de liefde die zij van God ervaren, te delen met anderen door allerlei werkzaamheden te verrichten om de mensen te helpen: zei het een internaat voor weeskinderen oprichten, of onder HIV patiënten werken, of les te geven, of Thaise predikanten te leren hoe zij in hun dagelijks onderhoud kunnen voorzien en toch nog tijd overhouden om predikant te zijn of samen met de mensen in een berggebied bamboe fietsen te ontwerpen en verkopen en ga zo maar door. Zij verlaten hun “thuis” om een nieuw “thuis” te maken. Het is niet altijd makkelijk maar tegelijkertijd is het zeer de moeite waard.

Het is goed te merken dat zodra ik hoor dat er Nederlanders in de buurt zijn dat ik ze opzoek. Het is de omgekeerde wereld. Ben ik in Nederland, dan ga ik snel op de Amerikanen af. Blijkbaar zal ik altijd deze tweedeling in mijn leven houden.

In het algemeen zijn de Thaise mensen ontzettend vriendelijk en geduldig. Zelfs als zij geen Engels spreken, wachten zij rustig af zodat ik mijn vraag kan stellen, al is het met veel gebaren. Op straat wordt er vaak vriendelijk geglimlacht of geknikt. Men is dankbaar voor alles wat je aan vriendelijkheid of hulp aanbied. Deze gastvrije mensen maken Thailand een goede plek om te zijn. Als je langer ergens ben, zie je de minder goede kanten van de bewoners. Dat wil ik nog even niet doen.

Living outside of your “comfort zone” is also leaving friends and family behind. Luckily the digital world provides abundant resources for quick and frequent contact with loved ones. It is interesting to note that I have more contact with some people now that I live so far away than when I lived in Holland!!

Because most of the teachers are new to the school we are all in the “same boat’. This makes starting new friendships that much easier. We live throughout the whole city so contact outside of school is not always frequent or easy. But with the right planning and effort it works. 

Like last weekend. Together with 4 colleagues I went to a women’s conference in Chiang Mai. Such luxury. The resort was absolutely gorgeous, the gardens, the accommodations, everything and for an affordable price (even for someone not getting a salary!). I wish the conferences I help to organize in Holland could be at such a fabulous location. I enjoyed the speakers, the times of worship, a wonderful workshop on contemplative collage, the water aerobics and the relaxation.

It’s good to experience that the conversations at such a conference soon dip into a deeper level of communication.  The women come from all corners of the world and even if it is just for a day we can meet as friends and confidants.

Being a missionary is a special profession. The people I have met up to now want to pass on the love of God that they experience by helping others. They do this in all sorts of ways: creating a boarding school for orphans, working with HIV patients, teaching and helping pastors to also provide for an income, or working with a hill tribe to design and manufacture bamboo bikes, etc. etc. They leave their “home” to create a new “home”. It isn’t always easy but it is rewarding.

It is good to notice that when I hear of a Dutch person I want to make contact with him or her. It’s a turned around world. When I am in Holland and I hear of an American, I’m the first to introduce myself. I guess I will always have this duality in my life.

In general the Thai people are extremely friendly and patient. Even if they don’t speak English, they allow me to try to get my question posed, with many gestures and repetitions. On the street in my neighborhood I receive many smiles and greetings. People are grateful for all that is given. These hospitable people make Thailand a good place to be. Once you live somewhere for a longer time you will run across less positive characteristics but I don’t want to look at those right now.

Vrouwenconferentie Chiang Mai/ Women's retreat in Chiang Mai

Deze week even geen bericht omdat ik op stap ga met 4 collega's. Wij nemen deel aan een vrouwenconferentie in Chiang Mai. Tot volgende week!

Langzaam aan, dan breekt het lijntje niet/ Easy does it

Grappig zo’n Nederlandse spreekwoord maar is het wel waar? Het omschakelen van een hectisch bestaan naar een warm, minder hectisch bestaan is niet zo makkelijk als het lijkt. De dagen blijven rond de 30 graden en ’s nachts boven de 20. Zonder ventilator kan ik echt niet goed slapen. Veel lichaamsbeweging is er daardoor ook niet. De warmte maakt mij erg slaperig. Dus ik slaap meer dan ik gewend was te doen in Nederland.

En toch blijft er veel uren over. Meer dan 35 jaar terug heb ik ook een cultuurwisseling gemaakt: net van school, diploma en lesbevoegdheid op zak, klaar om mijn eerste leservaringen mee te maken. Toen was het wat eenzamer. Ik had geen bekenden om mij heen. Digitale communicatie was ook nog niet ontwikkeld voor de gewone mens. De taal sprak ik wel…nou na, min of meer. Ik was jong en heb veel minder goede beslissingen gemaakt. Nu is er tijd om stil te zitten en terug te blikken naar mijn leven. Wat is er goed gegaan dat ik wel zou willen behouden en wat vraagt om verbetering, verandering of verwijdering. Het is een emotioneel proces en toch een zeer waardevol proces. Het vraagt moed en eerlijkheid, die ik niet elke dag kan vinden. Maar ja, ik ben er pas een klein maandje. Ik heb nog meerdere maanden om alles op een rijtje te krijgen. Zoals ik vorige week zei, genieten van het moment is het doel van nu.

Het eten begint te wennen. Ik probeer zelfs wat van de hetere “spicy” gelabeld eten. De Thaise koks op school houden rekening met buitenlanders. Zij koken minder heet maar dan wordt het ook wat smaakloos. Ergens moet er een tussenweg in zijn. Zaterdagavond ging ik lekker decadent doen en buitenlands eten in de nieuwe shopping mall: Sizzler. Qua prijs is het wel 5 keer zo duur als het Thai eten op straat, dus vaak zal dit niet gebeuren.

Wai Kruu Ceremonie

Deze week was er een speciale docenten dag: Wai Kruu. Google het op youtube en je ziet meerder filmpjes. Dit is een speciaal Thaise traditie: de leerlingen geven bloemen en buigen diep voor de leerkrachten. Een aantal buitenlanders vonden dit minder geschikt om zo eer te ontvangen van een mens. Sommigen deden daardoor ook niet mee aan de ceremonie. Dit is wel een lastig gebeuren. Wij zijn te gast in dit land. Men wil ons eren zoals zij dat gewend zijn, maar het past niet in onze wijze van doen. Kunnen wij dit accepteren? Weer een ervaring om over na te denken.

Deze week is de watertoevoer voor de buurt gestopt. Elk buurt heeft een pomp en een water toren. De aanvoerbuizen zijn nogal kwetsbaar waardoor er regelmatig bij de een of de ander groep van huizen geen water is. Maar nu is de totale watertoevoer gestopt. Gelukkig heeft de eigenaar van mijn huis een tank laten installeren een paar jaar terug. Na een korte uitleg over het gebruik kon ik weer douchen. Wel lekker met 30 graden overdag. Hoe lang gaat het duren voordat de gemeente water gaat lopen….men kan dat niet zeggen….mijn tank is maar voor een paar weken. Vanmorgen is het water weer beschikbaar. Dat viel dus mee.

Wat maakt het dat je op je gemak voelt in het buitenland? Daar was ik over aan het nadenken in de airconditioned koffiehuis met mijn cappuccino. Ik vind het eigenlijk heel bijzonder dat ik me zo goed voel. Blijkbaar krijg ik hulp van boven.

Toen ik naar buiten keek, begreep ik niets van wat ik las op straat; de gesprekken gaan ook totaal langs me heen. Ik heb mijn Thaise woordenschat iets uitgebreid maar niet veel. Het verkeer is razend druk en ik moet me op mijn fiets invoegen samen met de auto’s om rechts een ander weg in te slaan of een u-turn te maken om in de ander richting te reizen. Het werk op school blijft lastig en wat onbevredigend maar het werk met de meiden van Baan Phak Phing daarentegen is meer relaxt en leuker. Men is bijzonder tevreden met mijn werk op school, maar ik zie nog niet wat ik allemaal goed doe. Het weer is ontzettend warm en vochtig. Al fietsend naar de stad, kom ik bezweet op de plaats van bestemming aan. Ja, ik probeer wat minder de elektrische motor te gebruiken en meer mijn benen. De paar kilos die ik kwijt ben wil ik wel er afhouden. Veel beweging heb ik verder niet. Mijn Nederlandse buren zijn bijzonder bereidwillig en vriendelijk. De moderne winkelcentra zijn groot, groter, groots. Alles wat ik wil kopen, is te koop. Ik waan me even terug in Californië. Al met al een verwarrende chaos in mijn hoofd en hart. Maar toch, ga ik gewoon genieten. De beredenering komt later wel.

De stagiaires uit Zwolle zijn goed aangekomen. Na 2 dagen zijn ze nog steeds blij om hier te zijn. Wij gaan uitzoeken wat zij allemaal kunnen doen op school en eventueel bij verschillende instellingen. De proeves voor hun opleiding kunnen zij gedeeltelijk hier uitvoeren. Ik ben blij om te merken dat het niveau van hun Engels voldoende is om te begrijpen wat er gezegd wordt en hun eigen ideeën onder woorden te brengen. Hopelijk zullen in de toekomst vaker stagiaires komen helpen op deze school.

Deze week is de Thaise Ministerie van Onderwijs op school geweest. Heel spannend. Wij moeten voor eind November in het nieuwe gebouw zijn. Het heeft allemaal te maken met de accreditatie als school in Thailand. De gelden om verder te bouwen moeten nog komen. Maar wij vertrouwen er op dat het goed komt. Tot nu toe is er in alles voorzien.

Er is een uitgebreide bibliotheek op school. De TV heb ik nog niet aangehad. Ik denk dat ik het maar uitlaat; lekker lezen. Wat een luxe. Ik ben door de weeks om 4 uur thuis en mijn weekenden zijn zo wat schoolwerk vrij. Er is veel tijd voor mijzelf. En dat begint goed te voelen. Ik kan het me haast niet geloven.

What makes you feel at home in a place so very far from your home? I was contemplating this question Saturday afternoon in the air conditioned coffee shop with a wonderful cappuccino in front of me. I’m amazed at feeling so comfortable. I must be getting help.

I glanced out of the window and didn’t see a single sign I could read. All the conversations around me were incomprehensible; I haven’t improved my Thai very much since I arrived 3 weeks ago. I still can only say: thank you, hello and goodbye. Traffic is so foreign for this foreigner. We have to drive on the left and even the bikes have to cross tremendously busy streets to make a u-turn to be able to go in the opposite direction. Work at school is still not satisfactory, despite the fact that others think I’m doing a good job. Teaching on Saturday morning at Baan Phak Phing is more enjoyable. I’m there building friendships more than getting English in their brains. Hopefully the latter is also happening. The weather is extremely warm. Sunday has seen a slight breeze come so that is very pleasant. Whenever I travel by bike to the city, I’m drenched in sweat when I arrive. I’m trying to use the electric motor less since I’m getting very little other kind of exercise. My Dutch neighbors are extremely friendly and helpful. The modern shopping centers are big. Everything I would want to buy I can. I almost feel like I’m in the States. With this short summation you will notice positive and negative reasons for the chaos in my head and heart. So I’ll just let it be, enjoy each day as it comes. Answers will come later.

The Dutch interns arrived last Wednesday. After two days of transitioning they are still glad to be here. I am looking into the assignments they need to do for school so that they will get credit for the time that they are here. I’m happy to notice that their level of English is proficient enough to understand when spoken to and they can respond quite well too. Hopefully in the future more interns will help out at the school.

This week we had an important visit from the Secretary of Education in Thailand. We have till the end of November to get moved into the new school. This is part of the accreditation process for the international school status. Much has still to be done. A building must be built, rooms must be split, classrooms must be furnished, and funds must be raised for all of this. Yet, we are convinced that it will all come to pass. In the past all has been provided for, why would it not happen now?

There is an extensive library at school (compared to my Dutch school); I have lots to read to relax in the evenings and on the weekends. I feel like it is such a luxury. I come home on weekdays at 4 P.M. and my weekends are virtually free of school work. Lots of time for and with me. And I’m beginning to enjoy just that! Amazing!!

NT2 maar in het Engels/ Teaching ESL

Mijn doelgroep zijn jongelui in een Engelssprekende omgeving die Engels nog niet genoeg beheersen om de lessen goed te kunnen volgen. Je kunt het vergelijken met NT2. Men leert de taal in een omgeving van die taal. Dit maakt het werk makelijker tegelijkertijd ook ingewikkelder.
De kinderen die ik begeleidt zijn van 5 tot 16 jaar. Wij werken gelukkig individueel of in groepjes van 2 of 3 leerlingen. Heel lux. Er is allerlei materiaal en een bepaalde lesmethode beschikbaar maar ik merk dat ik toch terugval op wat ik het prettigst vind en dat is een soort “remedial teacher”. Om de leerlingen niet te veel extra te belasten pak ik het werk en/of oefeningen die zij op die dag met een ander docent bespreken en dat werken wij (nog) een keer door om alles goed helder te krijgen. Later kunnen wij wat meer details behandelen over de grammatica, etc. Nu is het veel woordenschat aanleren. Zij maken allemaal een eigen woordenlijst in hun eigen taal. De jongenlui komen uit Thailand, Taiwan, de bergstammen van de omgeving, en Korea.
Het werken met de jongere kinderen geeft mij het meest onbehagelijk gevoel. Ik heb het nog niet in de vingers. Ik heb genoeg tijd om veel uit te zoeken dus ik zoek wat af op internet. Meer achtergrond informatie dan oefeningen. Een portfolio is misschien een goed idee. Mijn ervaring met competentiegerichtleren van de laatste jaren geeft mij wel een goede basis om rustig te blijven, ideeën aan te passen, en een goed begin te maken aan een teaching guide die ik achter wil laten voor andere ESL leerkrachten.

Zaterdagmorgen heb ik een intaketoets gedaan voor de meiden van Baan Phak Phing. Ik zal op de zaterdagochtend 2 uur lesgeven aan ze. Deze week waren er 14 meiden dus voor effectieve ondersteuning te groot. Aan de hand van een korte schriftelijke introductie van zichzelf hoop ik twee groepen te vormen. Dit is extra voor de meiden dus het moet wel leuk blijven.
Mijn vrije zaterdagmiddag was besteed aan een bezoek aan de kapper, lekker een kleurtje in mijn haar en mijn teennagels laten doen. En dat alles voor maar €23,00.
Woensdag komen de Nederlandse stagiaires. Wij zien er allemaal naar uit.

Teaching ESL is different from teaching EFL. The difference lies in the fact that English totally surrounds my students at school. This makes teaching easier and at the same time more complex.

The students I am working with vary in age from 5 till 16. Luckily either individually or in small groups of 2 or 3. I realize that I am very privileged. In Holland the classes are usually around 25, even larger in other types of schools. There is an abundance of material and also a very specific ESL method. But I notice that I am falling back on that what fits me best and that is a type of remedial teacher. My Dutch colleague encouraged me saying that the style that fits you best also comes across better. OK, I’ll follow my instincts. The students bring in books and instruction sheets from other classes. I just make sure that they understand most of what is expected of them. Right now it’s lots of vocabulary development. Grammar perfection will come later. The students come from Thailand, Taiwan, the hill tribes and Korea.
Working with the elementary kids is proving to be the greatest challenge. I just don’t feel completely comfortable with this age group. I have enough time during the day to do lots of research. A portfolio might be good possibility. All my experience with competency based learning is a good basis so that I don’t panic and adjust my teaching ideas. I’ve started a teaching guide which I want to complete for the other teachers who will be coming in the future.
Saturday morning was the first lesson for the girls at Baan Phak Phing. I gave a written assessment to be able to divide the group in half. These English lessons on Saturday are extra for them so it has to stay low key but so that the girls learn as much as possible.

My free Saturday afternoon was spent at the hairdresser’s. I had my hair dyed, cut and a pedicure for only €23,00. Such a bargain! Then dinner at the Night market.

Wednesday the Dutch interns are coming. We are all looking forward to them coming.