Week filled with new experiences

This week gave insights into a different Thailand than I had yet experienced. Saturday was the graduation ceremony of the Akha Outreach Foundation Bible School. Hundreds of people in their traditional Akha dress were present to support their family members. After a varied three-hour program lunch was provided for all 1000+ guests. Incredible such an organization, all done by volunteers. The teachers of CRICS who were present were privileged to be VIPs and ate in the air conditioned dining room. The families of the graduates were so proud to see their children or family members attain something they never dreamed of doing.

The week was ended in a very special experience. The father of one of our students, who was only 64 died of cancer. The mother and brother are Buddhists and the daughter is Christian. Our school was given permission to bless the family with song and prayer while at the temple. Afterwards we stayed for the Buddhist ceremony. Religious traditions are often a reflection of the culture, or perhaps the opposite, the culture of the people are reflected in the religious habits and ceremonies. Part of the ceremony was offering the monks presents: clothing, food, etc. In their tradition this will earn them more ‘merits’ for the family. Such merit contributes to a person's growth towards liberation. An unending job; they are never done. My faith is based on grace: undeserved redemption by God through his son Jesus. I too am never done, but not in earning but in responding to this love.

My Saturday afternoon was rounded off at the “Central” as my students call it. This is an ultra-modern shopping mall with clothing prices comparable to that in Holland. I indulged in a cappuccino, a scoop of American ice cream and some foreign groceries. I felt rather decadent.

This past week the school was taken over by angels for the game “Angels and Mortals”. Everyone drew lots and in this way were given a mortal to care for throughout the week. After an initial sigh, I quickly got into my role. It was very rewarding to think about my ‘mortal’, considering various forms and words of encouragement that she might need. At the end of the week when all was revealed, I got to hear that all that I had given in gifts and words were ‘spot on’. Amazing what a little time and energy can do for the good of someone else.

Thai people are very respectful of others; greeting others with words and a bow is normal, addressing people of importance in your life with an added name is often heard. ‘Pi” means older brother or sister. ‘Ma’ means mother. ‘Khru’ means teacher. This week one of the girls from Baan Phak Phing drew close to me and called me Ma-Tina. I was greatly moved. Such a compliment!

Thursday was International Day at CRICS. It’s amazing how patriotic one feels when outside the countries borders! Most of the many countries were presented in posters, skits, songs and snacks. Luckily there are several other enthusiastic Dutch and semi-Dutch people to help with the activity. We sang the Dutch national anthem in soccer supporter outfits. At sports event is when the anthem is heard most often. My time in Thailand has been the perfect combination of both my cultures. I live with Dutch and work in an English speaking environment with mainly Americans. I’ve decided to take on the American point of view about nationality: I’m Dutch with American heritage. That feels good.

People all around me ask me about my feelings about ‘going home’. This is difficult. I miss my kids and friends terribly but I will find it hard to leave this country. I’ve made new friends and have learned a lot about many things. My blogs will remind me when I become forgetful.

On the Wrong side

Since I’ve lived in the US and Europe all of my life, driving on the right and walking on the right feel normal. But nothing is really “normal” anymore. Even after 6 months in Thailand I regularly find myself on the wrong side of the street. Luckily for me, my tanned though clearly white skin gives much clemency among the native citizens.

Often I find myself on the wrong side in various other situations. My western judgments regularly block acceptance and understanding. My father was born Indonesian, although he spent most of his school boy years in Holland. He lived in California for 25 years, but the American drive for achievement never became part of his character. These past few months I have witnessed a similar laidback, ‘it will happen, when it happens’ attitude that my father had, to the great displeasure of his wife and two daughters. How unfortunate for him. I wish I had been on ‘that other side’ to have known and understood him better.

I can marvel at the seemingly inefficient way of life in Thailand. My western mind questions the over-abundance of professional workers everywhere, be it at the hospital, in a shop or on a construction crew. Apparently, even though prices are incredibly inexpensive (at least for foreigners) salaries can be paid to stand around doing nothing. Yet, these people do have ‘jobs’. Who is on the wrong side here?

There is an absolutely amazing number of stalls selling the same food and articles along the streets and in the markets. They just pop up out of nowhere—here today and gone tomorrow. No need for a vendor’s license. I wonder if entrepreneurship is in these people’s blood. Sometimes they only earn enough to survive. That seems all that these ‘business people’ are concerned about. The constant retrace mentality hasn’t hit most of them. I would consider this the right side.

Juxtaposed to this scene are the wealthy, luxury hotels serving the foreigners and the Thai who can afford it. I had dinner last week for the price that one could have eaten 15 (!) Thai meals on the street. Is it on the right side just because I can afford it?

That doesn’t mean that in certain situations I don’t take advantage of my foreign financial position in this country. My first crown was placed this week and in two weeks the second will be in my mouth. But then on the “other side”.

Refuge-Schuilplaats

In several of the first psalms David cries out to God for deliverance. In Psalm 7 he states, “Lord my God, I take refuge in you; save and deliver me from all who pursue me, or they will tear me like a lion, and rip me to pieces with no one to rescue me.” The Message puts this thought in this way, “God! God! I am running to you for dear life; the chase is wild. If they catch me, I'm finished: ripped to shreds by foes fierce as lions, dragged into the forest and left unlooked for, unremembered.” In our modern times not a large number of countries are plagued with a physical enemy stalking people and looking for ways to kill them. Most western citizens don’t know that kind of danger or fear. We go about our lives, working, earning our salaries, spending our money, having relationships with family and friends. Yet, I do feel fear and danger in this ‘safe’ environment. Not danger for my physical life, even though there are physical consequences to my choices. It is a fear of all that gushes over me in the form of work responsibilities, shame of thoughts and desires, expectations from others and myself, demands of my daily life. Dealing with this fear which at times is only a whisper and at other times a loud shout, is not as easy as it might seem. I have hidden myself away from the conscious awareness of what I might be afraid of. Until this is clear I can not deal with it completely. This is my voyage for now, awareness of myself: my personal dreams (do I have any?), desires, secret fears, talents, failures, goals. My wanderings have led me to where David was, calling out for a refuge: a place where my heart will not be troubled, a place where I am reminded that my God is faithful and just. He provides for all that I need.

This week has been filled with new experiences. Monday started with a school sports day at a local stadium. My team came in third. Not bad! The sun beat down on us all day and I was exhausted when I came home even though I hadn’t participated in any event. I was just the team leader accompanying the group from station to station. Thursday I had a visit to a Thai dentist. Very impressive. My friends were going in for a check-up so I decided to join them. This way I had my translator at hand to clarify everything that was said or needed to be said. Interestingly some of the dentists are part of the hospital system, so when we came in, the nurses checked my weight (oh, oh, oh, they sighed when I got off the scales!) and then checked my blood pressure. Next week the dentist will prepare a crown. And all in all it won’t cost me more than $180!! Such a deal. I’ll make sure to have a check up and plaque removal before I go home this summer.

There are slight signs of progress in the English language learning with the girls from Baan Phak Phing (in Thai this means House of Refuge!). This is encouraging. I enjoy the Saturday mornings enormously. The girls are very comfortable with me now, so that practicing those strange English sounds which are not used in Thai becomes an hilarious time. The R, L and TH are incredibly hard for them. Partner groups from the older girls come to Baan Shalom to help with the 3 youngest girls while I work with the 6 others in this house. This is a great help for me and a good practice for the other girls.

tree without leaves just blossoms

In de eerste psalmen schreeuwt David het uit naar God voor redding. In Psalm 7 zegt hij: “Heer, mijn God, bij u schuil ik, bevrijd mij van mijn vervolgers, red mij, ze zullen mij nog verscheuren als leeuwen, mij meesleuren zonder dat iemand mij redt.” Een ander vertaling geeft het zo weer: “Heer, mijn God, bij u zoek ik bescherming, bevrijd mij van mijn achtervolgers. Red mijn leven, want zij zijn als leeuwen, bereid mij te verscheuren,mij weg te slepen. En wie zal mij helpen?” In onze moderne tijden zijn er slechts een aantal landen waar er daadwerkelijke vijanden zijn, die er op uit zijn om de mensen te doden. Wij in de westerse landen kennen deze vrees niet. Wij leven onze levens, werken, verdienen ons salaris, besteden ons geld, onderhouden onze relaties met familie en vrienden. Toch voel ik vrees en gevaar in deze ‘veilige’ omgeving. Geen gevaar voor mijn fysieke lichaam, hoewel mijn keuzes consequenties hebben voor mij lijf. Maar het is een vrees die over mij heen uit gegoten wordt in de vorm van verantwoordelijkheden, schaamte van gedachtes, verwachtingen van anderen en van mijzelf, de eisen van het dagelijkse leven. Het omgaan met deze angst die soms als een fluister binnensluipt en op ander tijden als een harde schreeuw zich manifesteert, is niet zo makkelijk als het lijkt. Ik heb lang gevlucht voor het bewustzijn van mijn angsten. Tot dat de reden daarvan helder is, is het “dealen” daarmee lastig. Mijn reis nu is hierdoor heen: de bewustwording van mijzelf, mijn dromen (heb ik die?), verlangens, geheime angsten, talenten, falen, doelen. Mijn omzwervingen hebben mij geleid naar de plek van David; ik roep het uit voor een schuilplaats, waar ik herinnerd wordt dat God betrouwbaar is: Hij zal mij alles geven wat ik nodig heb.

Deze week was weer gevuld met nieuwe ervaringen. Maandag begon met een sportdag op school in de stadsstadion. Mijn team werd 3^e! Niet slecht. De zon was warm en ik was kapot aan het einde van de dag ondanks dat ik geen deel had aan de activiteiten. Ik hoefde slechts de jongelui van plek naar plek te loodsen. Donderdag bracht ik een bezoek aan de tandarts. Ik ben onder de indruk. Mijn Nederlandse vrienden gingen dus een goede gelegenheid om zelf ook te gaan. Op deze manier had ik een vertaalster bij de hand. Verrassend is het dat sommige tandartsen deel van het ziekenhuis zijn.  Toen wij binnenkwamen werden wij gewogen (oh, oh, oh, zuchtte de zuster toen ik van de weegschaal afstapte!) en de bloeddruk werd gemeten. Volgende week worden de voorbereidingen voor een kroon gedaan. En dat alles voor ongeveer €140. Daar kan de tandarts in Nederland niet tegen op!

Er zijn kleine vooruitgangen in de taalbeheersing van de meiden van Baan Phak Phing. De naam betekend ‘Schuilplaats’ in het Thai! Dit is een bemoediging. Ik geniet enorm van de lessen op de zaterdagochtend. De meiden zijn op hun gemak bij mij waardoor het hilarisch wordt in het oefenen van die verschrikkelijke moeilijke geluiden van het Engels: R, L en TH. Voor een Aziaat zijn die haast onmogelijk goed uit te spreken. Ik heb tweetallen gevormd van de meiden in de gevorderde groep. Die gaan dan mee naar Baan Shalom om met de 3 jongste meiden te werken terwijl ik met de 6 anderen werk. Het is een win-win situatie. De gevorderden oefenen hun taal iets en de kleintjes hebben les.

overal bougainvillea te vinden

Being Mother/ Moeder zijn

This weekend I am in my mother role. My landlords have slipped away for a weekend together because I offered to be house mother for 2 days—a natural role; the main difference with my own kids is the range of ages: my own kids are in their twenties and these boys are 15, 14 and 12. We organized a foosball tournament with three teachers from school. Of course the boys were much better, considering they practice daily but the teachers were exceptional in the doubles round. They improved their score by 100% while the guys just added 4 points to their score. It’s all in the cooperation and strategy. Good qualities for teachers to have.

Being a long-distant mother is at times difficult but it also has a good side. I’m glad that Skype makes it possible to regularly speak to my children. Also Facebook gives me insight into their activities. In this way I feel fairly involved in their lives. Less frequent and spontaneous conversations due to busy lives and the time difference forces us to arrange times to talk. All three of us are transitioning into a different type of relationship. I feel we are relating on more equal terms. I hope they feel the same.

I’m extremely pleased with the two ESL assistants, Emily and Chloe. They have stepped into their roles well. The students they support are pleased as well. In the meantime I am working on the ESL testing of new students and the summer program which we will be offering in June. Developing a language program for lower elementary students is a challenge but with the help of my colleagues I’m sure we’ll come up with a worthwhile program.

Now that much of Holland has been covered with a blanket of snow, the rice fields here have already turned a wonderful green color. It’s amazing how fast the plants grow. Field workers walk along the raised partitions to keep tabs on the progress. Pesticides are sprayed on by hand. I look forward to seeing the changes.

Dit weekend ben ik weer in mijn moederrol gestapt. Mijn huurbazen zijn er gezellig op uit gegaan omdat ik aangeboden had om voor hun jongens te zorgen. Het verschil met mijn eigen kinderen is de leeftijd: mijn eigen kinderen zijn twintigers, deze jongens zijn nog tieners: 15, 14 en 12. Wij hebben een Fußball toernooi georganiseerd met 3 leerkrachten op school. Wat een concentratie!! Natuurlijk hebben de jongens qua punten gewonnen. Zij oefenen dagelijks. Maar de docenten hebben een buitengewone prestatie geleverd in het dubbels-onderdeel. Zij hebben hun score verdubbeld terwijl de jongelui slechts 4 punten hadden toegevoegd. Het gaat om samenwerking en strategie. Goede kwaliteiten voor leerkrachten!

Moeder op afstand is vaak moeilijk maar het heeft ook een goede uitwerking. Ik ben blij dat Skype het mogelijk maakt om elkaar regelmatig te spreken. Ook Facebook geeft inzicht in de activiteiten van mijn dochter en zoon. Zo voel ik me nog onderdeel van hun levens. Minder regelmatige en spontane gesprekken vanwege de drukte en het tijdsverschil forceren ons om goede afspraken te maken. Ik ervaar dat onze relatie van alleen moeder kind naar èèn van meer gelijkwaardigheid verandert. Ik hoop dat zij dat ook ervaren.

Ik ben buitengewoon tevreden met de twee ESL assistenten, Emily en Chloe. Zij hebben hun rollen goed opgepakt. De leerlingen zijn ook blij met hen. De vrij gemaakte uren gebruik ik voor het toetsen van de leerlingen die graag op ons school aangenomen willen worden en het ontwikkelen van het zomerprogramma die wij in juni zullen aanbieden. Het ontwikkelen van een taalacquisitie programma voor lagere school leerlingen blijft lastig maar met de ondersteuning van mijn collega’s zal het wel lukken.

Terwijl Holland nu onder een deken van sneeuw ligt, worden de rijstvelden een mooi helder groen. Het is verbazend hoe snel de planten groeien. De veldwerkers lopen op de verhoogde tussenstukken om de groei in de gaten te houden. Ik geniet van de veranderingen.

Bicycle transportation

Since the teachers at CRICS had an in-service day on Wednesday and the students were off, my taxi to school was not available. This was a great chance to bike to school for the first time: distance: 12.07 km. which took me 47 minutes and 14 seconds to cover. Not bad, if I don’t say so myself. The only time I used the electric motor was over the bridge and at the busy intersections.  I used to bike this distance every day in Holland before I moved to Harderwijk 7 years ago. The timing was about the same. Unfortunately the road facilities for bicyclists aren’t as comfortable as in Holland. The cyclist is just part of the traffic on the road. When the traffic is particularly heavy it’s scary crossing a major road to make the necessary u-turn to go the opposite direction. Sometimes I just prefer to bike the extra distance to cross at a less crowded intersection or at a traffic light. And sometimes heavenly intervention clears the road for me to cross!

Sunday is my second board run. Unfortunately when I entered the country after my trip to Cambodia, I got the wrong visa stamp forcing me to go this weekend. We have arranged an outing with several colleague at the same time. Two birds with one stone.

My weekend walk lead me over the new highway which is being built fairly close to my neighborhood. For months road construction on the foundation of the road has been taking place. In 5 cm layers red dirt is trucked in, spread out, rolled, watered down, and rolled again. I am guessing that there must be about 3 meters of foundation put down before the concrete is poured. This is a very time consuming process but gives lots of workers jobs. I hope the road will be done by the time I leave, but my landlords don’t think that will happen.

Talk of the oncoming March and April heat is entering many of our conversations at school. I’m trying to enjoy the wonderful “cooler” temperatures even though I get chased out of the sun by the afternoon because it’s just too hot. Maybe we are just getting ourselves morally prepared for 40+ degree days and 30+ nights. For now, I just won’t think about that, or at least try not to.

De docenten hadden woensdag een ontwikkeldag en de leerlingen waren vrij. Dus mijn taxi reed die dag niet. Het was een goede gelegenheid om mijn fiets te pakken en voor de eerste keer de rit naar school te maken: afstand 12.07 km in 47 minuten en 14 seconden. Niet slecht vind ik zelf. Vroeger toen ik nog in Putten woonde deed ik zo’n rit dagelijks naar mijn werk in Harderwijk. Deze week gebruikte ik de elektrische motor slechts voor de brug over de rivier en over de drukke kruisingen. Helaas ontbreken er fietspaden op de wegen. De fietsers zijn gewoon deel van het verkeer op de weg. Als er veel verkeer is dan is het nogal eng om de weg over te steken om de u-turn te maken om in de andere richting te gaan. Soms kies ik om verder te fietsen om bij een minder drukke weg of bij een verkeerslicht over te steken. En soms is er Goddelijke interventie om de weg vrij te banen voor mij!

Zondag wordt mijn tweede “border run” om mijn visa te verlengen. Helaas toen ik via Bangkok het land weer binnen kwam vanuit Cambodja, kreeg ik de verkeerde stempel in mijn passport en moet nu weer naar Myanmar zoals in begin november dat deed. Een aantal collega’s gaan mee voor een toeristisch uitje, twee vliegen in een klap.

Mijn weekend wandeling bracht mij over de rondweg die gebouwd wordt in mijn buurt. Maandenlang zijn er al werkzaamheden aan de fundering van de weg. In lagen van 5 cm wordt rode klei in vrachtwagens binnen gereden, dan verspreidt, gewalst, met water overgoten en weer gewalst. Ik vermoed dat er ongeveer 3 meter fundering onder de beton zal liggen; een langdurig proces maar goede werkgelegenheid voor de inwoners van de stad. Ik hoop dat ik het project af zal zien maar mijn huurbazen betwijfelen het.

Men praat veel over de hitte die in maart en april Thailand zal overspoelen. Ik probeer van de “koelere” momenten te genieten, hoewel ik toch in de middag uit de zon wordt gejaagd. Het is dan gewoon te heet. Al het praat is om ons klaar te maken voor de temperaturen van 40+ overdag en 30+ ’s nachts. Voor nu, wil ik er even niet aan denken.

Grand Opening

I’ve gotten into the habit of talking a walk every Sunday morning. Time to listen to a sermon and pray. Just a short distance from my house I enter the world of rice and corn fields. It’s interesting to see the changes from week to week. The irrigation systems are perhaps not very sophisticated but they are very effective. Water is either diverted or pumped from the streams into the fields. The rice fields are being prepared for a second planting. I was expecting to see lots of rice planters but was disappointed to recognize a machine doing the job. The rice grows extremely fast. It’s not wonder with lots of water and warm weather to stimulate the growth.

After months of preparations we finally had our Grand Opening on Friday afternoon. Approximately 150 guests joined the teachers, staff and students to officially open the Chiang Rai International Christian School. In the Thai culture this is an extremely important event. Therefore the Thai staff spent days cleaning, building, planting, and flower arranging transforming the grounds and buildings from normal to extraordinary for the dignitaries and guests. The ceremony lasted nearly 3 (!!) hours of speeches, singing, dancing, and drama skits. Because everything had to be translated into Thai or English the time was lengthy but Thai people are not concerned about time.  As a relative outsider I had to wonder what the fuss was all about. But in this culture this must be done. By 6 PM we were at a resort for a good dinner with just the teachers and staff. Again there was lots of honoring of people who developed the school from 6 students in the living room of one of the families to 80 students and 24 teachers. This has been a tremendous growth in only 15 years. God has been faithful.

This week a volunteer from the States arrived to help out in the ESL program and at the end of next week another one from Australia will come as well. Emily from Maine will stay for 3 weeks and Chloe from down under will stay for two months. As they take over some of my teaching duties I can focus on  intake assessments for interested students, developing the summer program, and documenting the present program. The arrival of these young people are just what I needed. God is faithful. http://www.youtube.com/watch?v=36V7ByKaGvg

Elke zondagochtend maak ik een wandeling door de maïs en rijstvelden een klein endje van mijn huis. Tijd om een preek te luisteren en te bidden. Het is interessant om de veranderingen in de planten van week tot week waar te nemen. Het bewateren van de velden is niet modern maar wel effectief. Water wordt weerlegd van of gepompt uit de sloten langs de wegen. De rijstvelden worden nu voor een tweede oogst geplant. Ik ging er van uit dat veel mensen handen dit zou doen maar werd teleurgesteld toen ik merkte dat dit machinaal werd gedaan. De rijst groeit snel. Geen wonder, veel water en zon; altijd goed voor groei.

Na maanden van voorbereidingen hebben wij afgelopen vrijdagmiddag de “Grand Opening” van de Chiang Rai International Christian School gevierd. Ongeveer 150 gasten namen deel met de docenten, leerlingen en staf. In Thailand is zo’n opening erg belangrijk. Dat was ook te merken aan het vele werk wat de Thai staf hiervoor over had om alles bijzonder te maken. Zij zijn buitengewoon creatief wat werd gezien in de handgemaakte corsages die alle gasten kregen, de vele bloemstukken die overal waren geplaatst, de tafels met lekkernijen die voor iedereen werd klaargemaakt. De ceremonie duurde ongeveer 3 (!!!) uur. Alles moest vertaald worden, of naar het Engels of naar het Thaise. Er waren toespraken van allerlei belangrijke mensen maar ook hebben de leerlingen deel genomen aan de middag met zang, dans en drama. De docenten en stafleden genoten nog van een maaltijd in een luxe resort in de avond. Daar werd weer allerlei dankwoorden uitgesproken voor de mensen die de groei van 6 leerlingen in de woonkamer van een van gezinnen tot dit geweldig mooi gebouw met 80 leerlingen en 24 docenten. Bijzondere ontwikkeling. God is trouw geweest.

Deze week is Emily een vrijwilligster uit Amerika gekomen om te helpen met het ESL programma. Eind volgende week komt ook nog Chloe een vrijwilligster uit Australia om te helpen. Emily blijft 3 weken en Chloe blijft 2 maanden. Zij zullen enkele lesgevende taken overnemen zodat ik eindelijk tijd heb om het zomerprogramma op te zetten, intake toetsen voor geïnteresseerde leerlingen af te nemen en het huidige programma te documenteren voor toekomstige medewerkers. De komst van deze meiden is juist wat ik nodig heb.

God is trouw! http://www.youtube.com/watch?v=36V7ByKaGvg

New premises—nieuwe ruimte

Finally this week we moved into our new ESL room! Hallelujah, it’s wonderful to have more space and be able to unpack all our materials. The principal decided that the second grade teacher needed the larger room so we got her old room. This is a much better match for us. I’m finding it rather difficult to decorate even this room which is less than half the size of the one we were first assigned. The view from my window is not as serene and spacious as in the other room but it is better than any I have had from a classroom in Holland. Friday is our Grand Opening. We are expecting about 300 guests from around the world: founders, previous teachers, local government officials, etc. etc. We are looking forward to a good event.

My visit to the Thai school last week has prompted me to reconsider my English lessons for the girls at Baan Phak Phing. How do you get shy, hesitant, insecure, young women to speak out? This is so out of context of their culture, even though I see them giggling and talking a mile a minute in their own language. The months I have invested in letting them get comfortable with me, seem to be paying off. We do have a good time together every Saturday morning. But I struggle to find the way for them to transfer the passive knowledge they have built up in all the years of English grammar exercises to a normal English conversation, even just a basic one. The Asian learners are so different from the European learners who has an abundance of English all around them, who are so up-front about drawing attention to themselves and giving their opinions.

Saturday morning I woke up to the sound of raindrops on my roof. I hadn’t expected this, I was told the rainy season had passed. The rain lasted throughout the morning. It almost seemed like Holland except for the temperature. Even though the sun didn’t show its face, the afternoon temperatures didn’t drop much below 74 degrees Fahrenheit (23 degrees Celcius). Strange but I’m even beginning to feel that these temperatures are chilly. A sweater and socks kept me warm!

The ESL students at school have seemed to take a big leap in understanding during the Christmas vacation. The two 8^th graders got the highest grades of the class for a physical science module test. Well done, boys! Then the boy who my colleague is tutoring leaves the room greeting me, “See you tomorrow!” This might not seem like much to you but this 8 year old boy didn’t speak a single word of English just 3 months ago, now words in the right context roll out of his mouth. So apparently we are doing something right! And the students are working hard!

Throughout the outskirts of Chiang Rai project developers are preparing the land for housing. The rice fields are filled with many trucks full of red ground. This has to settle before any building can take place. They say this process takes about a year.

Unfortunately the immigration official at the airport gave me the wrong stamp in my passport last week. Instead of a 3-month extension to my visa I just got a 30-day stamp. I’ll have to go to Myanmar again before the end of the month, bummer!

Eindelijk zijn wij verhuisd naar ons vaste ESL lokaal. Halleluja, het is geweldig om meer ruimte te hebben en al het materiaal uit de dozen te halen. De directeur besloot om de grotere ruimte aan een van de andere leerkrachten te geven. Dit is een betere combinatie. Nu hebben wij een ruimte de helft zo groot van de geplande ruimte maar twee keer zo groot als wat wij hadden in het kantoor die wij sinds november deelde. Het is moeilijk genoeg om deze ruimte gezellig te maken. Het uitzicht uit deze ruimte is minder vredig maar het is mooier dan wat ik ooit heb gehad vanuit een leslokaal of kantoor in Nederland, als er een raam was! Vrijdag is onze “Grand Opening”. Wij verwachten ongeveer 300 gasten uit heel de wereld: de oprichters, oud collega’s, oud studenten, plaatselijke beambten, etc. etc. Wij hopen op een goede evenement.

Het bezoek aan de Thaise school vorige week heeft mijn gedachten veranderd voor de lessen Engels voor de meiden van Baan Phak Phing. Hoe krijg je toch verlegen, aarzelende, onzekere jonge vrouwen aan het praten in het Engels. Dit is zo buiten hun eigen cultuur, ondanks dat zij thuis in hun eigen taal veel praten en giechelen. De maanden die ik geïnvesteerd heb in het samenzijn lijkt zijn vruchten af te werpen. Wij hebben het erg gezellig op de zaterdagochtenden. Toch worstel ik met de taak om hun passieve kennis, die in de vele jaren van Engelse grammatica oefeningen is opgebouwd, om te laten zetten in een gesprek in het Engels al is het maar een zeer basaal gesprek. De Aziatische leerder is zo anders dan de Europeese leerder die een overvloed aan Engels om zich heen heeft. Zij zijn ook gewend om makkelijk met anderen te spreken en hun mening te uiten.

Zaterdagochtend werd ik wakker met het geluid van regen op het dak. Dat had ik niet verwacht. Men zei dat het regenseizoen voorbij was. De regen duurde de hele ochtend. Het was haast Nederland behalve de temperaturen. Ondanks dat de zon zich niet liet zien, viel de temperatuur niet veel onder de 23 graden, en dat voor januari! Vreemd maar het voelde zelfs kil en koud. Met een vest en sokken bleef ik warm.

De ESL leerlingen op school lijken in de kerstvakantie een sprong te hebben gemaakt in hun gebruik van het Engels. De twee middenschool jongens kregen zelfs de hoogste cijfers voor een proefwerk natuurwetenschap. Goed gedaan, mannen! De jongen die mijn collega begeleidt vertrok aan het einde van de dag met de woorden: , “See you tomorrow!” Dit lijkt misschien niet zo spectaculair maar hij sprak geen enkel woord Engels 3 maanden terug en nu de uitdrukking in de juiste context met de juiste intonatie is geweldig. Blijkbaar doen wij iets goed….en de leerlingen werken hard.

In de buitenwijken van Chiang Rai wordt er overal land klaar gemaakt voor huizenbouw. De rijstvelden worden volgestort met vele vrachtwagens rode aarde. Dit moet ongeveer een jaar rusten voordat  er op gebouwd kan worden.

Jammer genoeg heeft de douane mij de verkeerde stempel in mijn passpoort gegeven vorige week. In plaats van de 3 maand verlenging heb ik maar een 30 dagen stempel. Ik moet dus weer naar Myanmar voor het einde van de maand. Balen!