Nieuwe vrienden/ New friends

Buiten je “comfort zone” leven is ook je vrienden en bekenden achter laten. Toch zorgt deze digitale tijdperk voor veel en snel contact. Bijzonder opmerkelijk is het, dat ik met sommige mensen nu meer contact heb dan in de tijd dat ik in Nederland was.

Omdat zowat de meeste collega’s nieuw voor de school zijn, zijn wij allen ‘in hetzelfde schuitje’. Dus contact leggen gebeurt snel. Wij wonen wel overal in de stad dus buiten school contact kost meer planning en moeite. Toch lukt het.

Zoals vorig weekend. Samen met 4 anderen ben ik naar een vrouwenconferentie gegaan in Chiang Mai. Wat een luxe. Een prachtige omgeving, heerlijk eten: een combinatie van Thais en buitenlands. Wat zou het geweldig zijn als de vrouwenconferenties van mijn kerk ook in zo’n mooie en betaalbare omgeving kunnen plaatsvinden! Ik heb genoten van de spreeksters, de tijd van aanbidding, de workshop (Contemplative Collage), de water aerobics, en de ontspanning.

Het is merkwaardig dat de persoonlijke gesprekken in zo’n weekend snel op een dieper niveau komen. De vrouwen op de conferentie komen van over de hele wereld en al is het maar voor een dag kunnen wij elkaar ontmoeten als vriendinnen.

Zendeling zijn is een bijzonder beroep. De mensen, die ik ontmoet heb, zijn in dit land om de liefde die zij van God ervaren, te delen met anderen door allerlei werkzaamheden te verrichten om de mensen te helpen: zei het een internaat voor weeskinderen oprichten, of onder HIV patiënten werken, of les te geven, of Thaise predikanten te leren hoe zij in hun dagelijks onderhoud kunnen voorzien en toch nog tijd overhouden om predikant te zijn of samen met de mensen in een berggebied bamboe fietsen te ontwerpen en verkopen en ga zo maar door. Zij verlaten hun “thuis” om een nieuw “thuis” te maken. Het is niet altijd makkelijk maar tegelijkertijd is het zeer de moeite waard.

Het is goed te merken dat zodra ik hoor dat er Nederlanders in de buurt zijn dat ik ze opzoek. Het is de omgekeerde wereld. Ben ik in Nederland, dan ga ik snel op de Amerikanen af. Blijkbaar zal ik altijd deze tweedeling in mijn leven houden.

In het algemeen zijn de Thaise mensen ontzettend vriendelijk en geduldig. Zelfs als zij geen Engels spreken, wachten zij rustig af zodat ik mijn vraag kan stellen, al is het met veel gebaren. Op straat wordt er vaak vriendelijk geglimlacht of geknikt. Men is dankbaar voor alles wat je aan vriendelijkheid of hulp aanbied. Deze gastvrije mensen maken Thailand een goede plek om te zijn. Als je langer ergens ben, zie je de minder goede kanten van de bewoners. Dat wil ik nog even niet doen.

Living outside of your “comfort zone” is also leaving friends and family behind. Luckily the digital world provides abundant resources for quick and frequent contact with loved ones. It is interesting to note that I have more contact with some people now that I live so far away than when I lived in Holland!!

Because most of the teachers are new to the school we are all in the “same boat’. This makes starting new friendships that much easier. We live throughout the whole city so contact outside of school is not always frequent or easy. But with the right planning and effort it works. 

Like last weekend. Together with 4 colleagues I went to a women’s conference in Chiang Mai. Such luxury. The resort was absolutely gorgeous, the gardens, the accommodations, everything and for an affordable price (even for someone not getting a salary!). I wish the conferences I help to organize in Holland could be at such a fabulous location. I enjoyed the speakers, the times of worship, a wonderful workshop on contemplative collage, the water aerobics and the relaxation.

It’s good to experience that the conversations at such a conference soon dip into a deeper level of communication.  The women come from all corners of the world and even if it is just for a day we can meet as friends and confidants.

Being a missionary is a special profession. The people I have met up to now want to pass on the love of God that they experience by helping others. They do this in all sorts of ways: creating a boarding school for orphans, working with HIV patients, teaching and helping pastors to also provide for an income, or working with a hill tribe to design and manufacture bamboo bikes, etc. etc. They leave their “home” to create a new “home”. It isn’t always easy but it is rewarding.

It is good to notice that when I hear of a Dutch person I want to make contact with him or her. It’s a turned around world. When I am in Holland and I hear of an American, I’m the first to introduce myself. I guess I will always have this duality in my life.

In general the Thai people are extremely friendly and patient. Even if they don’t speak English, they allow me to try to get my question posed, with many gestures and repetitions. On the street in my neighborhood I receive many smiles and greetings. People are grateful for all that is given. These hospitable people make Thailand a good place to be. Once you live somewhere for a longer time you will run across less positive characteristics but I don’t want to look at those right now.

Vrouwenconferentie Chiang Mai/ Women's retreat in Chiang Mai

Deze week even geen bericht omdat ik op stap ga met 4 collega's. Wij nemen deel aan een vrouwenconferentie in Chiang Mai. Tot volgende week!

Langzaam aan, dan breekt het lijntje niet/ Easy does it

Grappig zo’n Nederlandse spreekwoord maar is het wel waar? Het omschakelen van een hectisch bestaan naar een warm, minder hectisch bestaan is niet zo makkelijk als het lijkt. De dagen blijven rond de 30 graden en ’s nachts boven de 20. Zonder ventilator kan ik echt niet goed slapen. Veel lichaamsbeweging is er daardoor ook niet. De warmte maakt mij erg slaperig. Dus ik slaap meer dan ik gewend was te doen in Nederland.

En toch blijft er veel uren over. Meer dan 35 jaar terug heb ik ook een cultuurwisseling gemaakt: net van school, diploma en lesbevoegdheid op zak, klaar om mijn eerste leservaringen mee te maken. Toen was het wat eenzamer. Ik had geen bekenden om mij heen. Digitale communicatie was ook nog niet ontwikkeld voor de gewone mens. De taal sprak ik wel…nou na, min of meer. Ik was jong en heb veel minder goede beslissingen gemaakt. Nu is er tijd om stil te zitten en terug te blikken naar mijn leven. Wat is er goed gegaan dat ik wel zou willen behouden en wat vraagt om verbetering, verandering of verwijdering. Het is een emotioneel proces en toch een zeer waardevol proces. Het vraagt moed en eerlijkheid, die ik niet elke dag kan vinden. Maar ja, ik ben er pas een klein maandje. Ik heb nog meerdere maanden om alles op een rijtje te krijgen. Zoals ik vorige week zei, genieten van het moment is het doel van nu.

Het eten begint te wennen. Ik probeer zelfs wat van de hetere “spicy” gelabeld eten. De Thaise koks op school houden rekening met buitenlanders. Zij koken minder heet maar dan wordt het ook wat smaakloos. Ergens moet er een tussenweg in zijn. Zaterdagavond ging ik lekker decadent doen en buitenlands eten in de nieuwe shopping mall: Sizzler. Qua prijs is het wel 5 keer zo duur als het Thai eten op straat, dus vaak zal dit niet gebeuren.

Wai Kruu Ceremonie

Deze week was er een speciale docenten dag: Wai Kruu. Google het op youtube en je ziet meerder filmpjes. Dit is een speciaal Thaise traditie: de leerlingen geven bloemen en buigen diep voor de leerkrachten. Een aantal buitenlanders vonden dit minder geschikt om zo eer te ontvangen van een mens. Sommigen deden daardoor ook niet mee aan de ceremonie. Dit is wel een lastig gebeuren. Wij zijn te gast in dit land. Men wil ons eren zoals zij dat gewend zijn, maar het past niet in onze wijze van doen. Kunnen wij dit accepteren? Weer een ervaring om over na te denken.

Deze week is de watertoevoer voor de buurt gestopt. Elk buurt heeft een pomp en een water toren. De aanvoerbuizen zijn nogal kwetsbaar waardoor er regelmatig bij de een of de ander groep van huizen geen water is. Maar nu is de totale watertoevoer gestopt. Gelukkig heeft de eigenaar van mijn huis een tank laten installeren een paar jaar terug. Na een korte uitleg over het gebruik kon ik weer douchen. Wel lekker met 30 graden overdag. Hoe lang gaat het duren voordat de gemeente water gaat lopen….men kan dat niet zeggen….mijn tank is maar voor een paar weken. Vanmorgen is het water weer beschikbaar. Dat viel dus mee.

Wat maakt het dat je op je gemak voelt in het buitenland? Daar was ik over aan het nadenken in de airconditioned koffiehuis met mijn cappuccino. Ik vind het eigenlijk heel bijzonder dat ik me zo goed voel. Blijkbaar krijg ik hulp van boven.

Toen ik naar buiten keek, begreep ik niets van wat ik las op straat; de gesprekken gaan ook totaal langs me heen. Ik heb mijn Thaise woordenschat iets uitgebreid maar niet veel. Het verkeer is razend druk en ik moet me op mijn fiets invoegen samen met de auto’s om rechts een ander weg in te slaan of een u-turn te maken om in de ander richting te reizen. Het werk op school blijft lastig en wat onbevredigend maar het werk met de meiden van Baan Phak Phing daarentegen is meer relaxt en leuker. Men is bijzonder tevreden met mijn werk op school, maar ik zie nog niet wat ik allemaal goed doe. Het weer is ontzettend warm en vochtig. Al fietsend naar de stad, kom ik bezweet op de plaats van bestemming aan. Ja, ik probeer wat minder de elektrische motor te gebruiken en meer mijn benen. De paar kilos die ik kwijt ben wil ik wel er afhouden. Veel beweging heb ik verder niet. Mijn Nederlandse buren zijn bijzonder bereidwillig en vriendelijk. De moderne winkelcentra zijn groot, groter, groots. Alles wat ik wil kopen, is te koop. Ik waan me even terug in Californië. Al met al een verwarrende chaos in mijn hoofd en hart. Maar toch, ga ik gewoon genieten. De beredenering komt later wel.

De stagiaires uit Zwolle zijn goed aangekomen. Na 2 dagen zijn ze nog steeds blij om hier te zijn. Wij gaan uitzoeken wat zij allemaal kunnen doen op school en eventueel bij verschillende instellingen. De proeves voor hun opleiding kunnen zij gedeeltelijk hier uitvoeren. Ik ben blij om te merken dat het niveau van hun Engels voldoende is om te begrijpen wat er gezegd wordt en hun eigen ideeën onder woorden te brengen. Hopelijk zullen in de toekomst vaker stagiaires komen helpen op deze school.

Deze week is de Thaise Ministerie van Onderwijs op school geweest. Heel spannend. Wij moeten voor eind November in het nieuwe gebouw zijn. Het heeft allemaal te maken met de accreditatie als school in Thailand. De gelden om verder te bouwen moeten nog komen. Maar wij vertrouwen er op dat het goed komt. Tot nu toe is er in alles voorzien.

Er is een uitgebreide bibliotheek op school. De TV heb ik nog niet aangehad. Ik denk dat ik het maar uitlaat; lekker lezen. Wat een luxe. Ik ben door de weeks om 4 uur thuis en mijn weekenden zijn zo wat schoolwerk vrij. Er is veel tijd voor mijzelf. En dat begint goed te voelen. Ik kan het me haast niet geloven.

What makes you feel at home in a place so very far from your home? I was contemplating this question Saturday afternoon in the air conditioned coffee shop with a wonderful cappuccino in front of me. I’m amazed at feeling so comfortable. I must be getting help.

I glanced out of the window and didn’t see a single sign I could read. All the conversations around me were incomprehensible; I haven’t improved my Thai very much since I arrived 3 weeks ago. I still can only say: thank you, hello and goodbye. Traffic is so foreign for this foreigner. We have to drive on the left and even the bikes have to cross tremendously busy streets to make a u-turn to be able to go in the opposite direction. Work at school is still not satisfactory, despite the fact that others think I’m doing a good job. Teaching on Saturday morning at Baan Phak Phing is more enjoyable. I’m there building friendships more than getting English in their brains. Hopefully the latter is also happening. The weather is extremely warm. Sunday has seen a slight breeze come so that is very pleasant. Whenever I travel by bike to the city, I’m drenched in sweat when I arrive. I’m trying to use the electric motor less since I’m getting very little other kind of exercise. My Dutch neighbors are extremely friendly and helpful. The modern shopping centers are big. Everything I would want to buy I can. I almost feel like I’m in the States. With this short summation you will notice positive and negative reasons for the chaos in my head and heart. So I’ll just let it be, enjoy each day as it comes. Answers will come later.

The Dutch interns arrived last Wednesday. After two days of transitioning they are still glad to be here. I am looking into the assignments they need to do for school so that they will get credit for the time that they are here. I’m happy to notice that their level of English is proficient enough to understand when spoken to and they can respond quite well too. Hopefully in the future more interns will help out at the school.

This week we had an important visit from the Secretary of Education in Thailand. We have till the end of November to get moved into the new school. This is part of the accreditation process for the international school status. Much has still to be done. A building must be built, rooms must be split, classrooms must be furnished, and funds must be raised for all of this. Yet, we are convinced that it will all come to pass. In the past all has been provided for, why would it not happen now?

There is an extensive library at school (compared to my Dutch school); I have lots to read to relax in the evenings and on the weekends. I feel like it is such a luxury. I come home on weekdays at 4 P.M. and my weekends are virtually free of school work. Lots of time for and with me. And I’m beginning to enjoy just that! Amazing!!

NT2 maar in het Engels/ Teaching ESL

Mijn doelgroep zijn jongelui in een Engelssprekende omgeving die Engels nog niet genoeg beheersen om de lessen goed te kunnen volgen. Je kunt het vergelijken met NT2. Men leert de taal in een omgeving van die taal. Dit maakt het werk makelijker tegelijkertijd ook ingewikkelder.
De kinderen die ik begeleidt zijn van 5 tot 16 jaar. Wij werken gelukkig individueel of in groepjes van 2 of 3 leerlingen. Heel lux. Er is allerlei materiaal en een bepaalde lesmethode beschikbaar maar ik merk dat ik toch terugval op wat ik het prettigst vind en dat is een soort “remedial teacher”. Om de leerlingen niet te veel extra te belasten pak ik het werk en/of oefeningen die zij op die dag met een ander docent bespreken en dat werken wij (nog) een keer door om alles goed helder te krijgen. Later kunnen wij wat meer details behandelen over de grammatica, etc. Nu is het veel woordenschat aanleren. Zij maken allemaal een eigen woordenlijst in hun eigen taal. De jongenlui komen uit Thailand, Taiwan, de bergstammen van de omgeving, en Korea.
Het werken met de jongere kinderen geeft mij het meest onbehagelijk gevoel. Ik heb het nog niet in de vingers. Ik heb genoeg tijd om veel uit te zoeken dus ik zoek wat af op internet. Meer achtergrond informatie dan oefeningen. Een portfolio is misschien een goed idee. Mijn ervaring met competentiegerichtleren van de laatste jaren geeft mij wel een goede basis om rustig te blijven, ideeën aan te passen, en een goed begin te maken aan een teaching guide die ik achter wil laten voor andere ESL leerkrachten.

Zaterdagmorgen heb ik een intaketoets gedaan voor de meiden van Baan Phak Phing. Ik zal op de zaterdagochtend 2 uur lesgeven aan ze. Deze week waren er 14 meiden dus voor effectieve ondersteuning te groot. Aan de hand van een korte schriftelijke introductie van zichzelf hoop ik twee groepen te vormen. Dit is extra voor de meiden dus het moet wel leuk blijven.
Mijn vrije zaterdagmiddag was besteed aan een bezoek aan de kapper, lekker een kleurtje in mijn haar en mijn teennagels laten doen. En dat alles voor maar €23,00.
Woensdag komen de Nederlandse stagiaires. Wij zien er allemaal naar uit.

Teaching ESL is different from teaching EFL. The difference lies in the fact that English totally surrounds my students at school. This makes teaching easier and at the same time more complex.

The students I am working with vary in age from 5 till 16. Luckily either individually or in small groups of 2 or 3. I realize that I am very privileged. In Holland the classes are usually around 25, even larger in other types of schools. There is an abundance of material and also a very specific ESL method. But I notice that I am falling back on that what fits me best and that is a type of remedial teacher. My Dutch colleague encouraged me saying that the style that fits you best also comes across better. OK, I’ll follow my instincts. The students bring in books and instruction sheets from other classes. I just make sure that they understand most of what is expected of them. Right now it’s lots of vocabulary development. Grammar perfection will come later. The students come from Thailand, Taiwan, the hill tribes and Korea.
Working with the elementary kids is proving to be the greatest challenge. I just don’t feel completely comfortable with this age group. I have enough time during the day to do lots of research. A portfolio might be good possibility. All my experience with competency based learning is a good basis so that I don’t panic and adjust my teaching ideas. I’ve started a teaching guide which I want to complete for the other teachers who will be coming in the future.
Saturday morning was the first lesson for the girls at Baan Phak Phing. I gave a written assessment to be able to divide the group in half. These English lessons on Saturday are extra for them so it has to stay low key but so that the girls learn as much as possible.

My free Saturday afternoon was spent at the hairdresser’s. I had my hair dyed, cut and a pedicure for only €23,00. Such a bargain! Then dinner at the Night market.

Wednesday the Dutch interns are coming. We are all looking forward to them coming.

Voorbereidingsweek / Preparatory week: Chiang Rai International Christian School

The ESL classroom:

De hele week was in het teken van teambuilding en voorbereidingen voor de lessen die volgende week beginnen. Er zijn 78 leerlingen in de leeftijd van 5 tot ongeveer 18: basis school, middel school en high school. De groepen variëren van 3 tot 12 leerlingen. De docententeam en leiding bestaan uit rond de 25 mensen. Het is bijzonder om te merken dat leden van het bestuur en de leiding ook voor de klas staan. De leeftijden en ervaringen van docenten zijn zeer groot. Enkele zijn net klaar met hun opleiding, enkelen zijn gepensioneerd met vele jaren ervaring en anderen kiezen om aan hun schoolcarrière op CRICS verder te bouwen. Men is erg blij met een “echte” ervaren ESL docent en dat laten zij mij ook herhaaldelijk horen.

Twee dagen zijn wij naar een conferentieoord in de bergen noord van Chiang Rai gegaan om op een ontspannen manier elkaar beter te leren kennen. De omgeving heeft zeker bijgedragen aan een bijzondere tijd. Ik ben onder de indruk van deze mensen. De school staat o.a. voor kwaliteit in onderwijs, familie-sfeer, kritisch denken en heelheid van karakter. Met de docenten op leerlingen verhouding en de kwaliteiten van allen zal het zeker lukken om deze “core values” te behalen.

Er is veel zorg voor de mens. Dat doet mij goed. Ik heb veel gesprekken gehad en voelde mij veilig om mijn situatie en worstelingen ook kenbaar te maken. Daardoor is er ruimte voor bemoedigingen en genezing.

Vrijdagmiddag ontmoetten wij de 16 nieuwe leerlingen en hun ouders. Met velen zal ik ook te maken hebben. Er zijn leerlingen uit Korea, Taiwan, de Akha bergstam en enkelen uit Chiang Rai zelf. Een zeer gemêleerde gemeenschap. Dat is ook een van de interessante aspecten en krachten van een internationale school.

In totaal zal ik 24 leerlingen begeleiden. Vrijdag is pas het rooster helder geworden omdat ik met alle klassen te maken hebt. Voorlopig weet ik wie ik wanneer voor de eerste week zal spreken. Dat is prettig!

Wat ik precies ga doen, zal afhangen van de eerste interviews. Er is een methode maar ik zal ook de leerlingen met hun reguliere schoolwerk ook helpen, lijkt mij. Nou ja, daar horen jullie in de komende weken meer over.

Zondag, maandag en donderdag heb ik bij steeds ander huis van Baan Phak Phing gegeten. Zij hebben rekening met mijn “not so spicy” wens gehouden. Ondanks dat wij niet veel informatie kunnen delen met elkaar, hebben wij het goed met elkaar. Vrijdagavond ben ik met de jongste groep mee geweest naar de Hot Springs. Heerlijk gezwommen en gespetterd: een goede afsluiting van een week met vele nieuwe indrukken en intensieve gesprekken.

This week was spent getting to know one another. There are 78 students K-12 and about 25 teachers. Some of the board members and administrators are also teachers. The group size varies from 3 till 12. There are beginning teachers who have just finished school; there are retired teachers with years of experience and others have chosen to continue their teaching career at CRICS on a more permanent basis. Everyone is extremely please to finally get a “real” ESL teacher and they don’t stop telling me about it. The American tradition of lavishing compliments feels good!
Two days we went to a resort in the mountains of Chiang Rai for teambuilding. We had a great time. I am impressed with the school and the teachers. Some of the core values of the school are excellence in education, critical thinking, community and wholeness of character. Considering the student-teacher ratio and the quality of the workers, there is no doubt in my mind that these values will be met.
There is great care for people. The atmosphere is so friendly and loving that I felt comfortable and safe enough to reveal the struggles I am dealing with in my life now. This openness makes it possible for personal encouragements and healing.
Friday afternoon we met the new students and their parents. I will be working with most of them. There are students from Korea, Taiwan, the Akha Hill Tribe and a few from Chiang Rai. It’s quite a mixture of cultures. That is one of the interesting and powerful aspects of an international school.
I will be working with 24 students in total; all varying in language levels, from beginners to independent language users. Just this afternoon I finished the schedule. For the time being I know who I will speak to next week. That is comforting.
Sunday, Monday and Thursday I ate at a different house in the home for girls: Baan Phak Phing. The cooks were careful not to make it too spicy for the foreigner. Despite the fact that we can’t talk much with each other, we enjoy each other’s company. Today I joined the younger girls for a swim at the hot springs. It was a wonderful end to an intensive week with many impressions and new friends.

Uitzicht van mijn werkplek:

In Thailand in het huis van mijn vriendin, zittend aan haar bureau, muziek op de achtergrond, ventilator achter aan en een kopje koffie naast mijn laptop....

Gisterenavond werd ik opgehaald door 6 meiden van Baan Phak Phing en een staflid. Ik moest mijn bagage via de internationale transportband afhalen dus verraste hen van achteren, toen ik in de hal was. Zij toetsten gelijk mijn kennis van hun namen, gelukkig wist ik de meesten nog. Zij brachten mij naar “mijn huis” en gingen dan ook naar huis. Ik kan redelijk goed met de medewerker communiceren. Het is goed dat er geen vertaler is, dan forceert het hen om de Engels die zij kennen te gebruiken.

Er stond bloemen en een basis voedsel pakket van CRICS. Erg leuk.

Het voelt als thuiskomen in dit huis! Toen ik in 2009 en 2010 de summer camps gedaan heb, mocht ik ook hier vertoeven.

Ik kwam aan in de regen!! Het enige verschil met Nederland is de temperatuur. Hier is het tussen de 25-33 graden. Vanmorgen werd ik wakker met het geluid van een bulldozer die de waterleiding van het complex aan het opgraven was om te kijken waar de breuk deze keer is. Gelukkig zijn de ervaringen in het verleden genoeg dat dit mij geen zorgen maakt.

Vanmiddag breng ik de middag door met de meiden van Baan Shalom, een van de huizen van Baan Phak Phing. Dit is het huis voor de jongste meiden. Ik blijf daar eten want het eten zal daar niet zo heet zijn, zeggen zij!!

Morgen wordt ik opgehaald voor de eerste dag van docenten voorbereiding.

(Voor meer foto's check mijn facebook account)

Here I am in Thailand sitting at my friend’s desk, music on in the background, the fan cooling my back and a cup of coffee while I write my next report. The picture at the top is what I see from the window.

Yesterday evening I arrived at Chiang Rai International Airport after 14 hours of travelling through Honk Kong and Bangkok. The transfer time in Bangkok gave me enough time to get a manicure and pedicure at the airport. I knew just where to go from my other visits.

I was picked up by 6 girls from Baan Phak Phing and one staff member. I had to get my baggage from another baggage claim so I surprised the girls from behind in the hall as they were waiting to get a glimpse of me. They were very happy to see me again. I was with them for two weeks in 2009 and again in 2010. Because I think they are worth coming back to, adds to their own concept of self esteem. I could communicate with them enough to get by. It’s good that there is no translator; if forces them to use the English that they have. This afternoon I will spend time at the youngest girls’ house. They say that I will be given the least spicy food. I should be able to enjoy it!

I arrived in rain…and I thought I had left that behind in Holland. Luckily the temperatures are better: high 20’s and low 30’s (77-95 degrees in Fahrenheit). This morning I was awakened by the sound of a small bulldozer which was digging up the water pipes to find where it had burst this time. Luckily during my last visits my friend told me about these problems so I’m not worried about a temporary water cut. The rains make everything beautifully green.

Tomorrow I will be my first day of teacher preparation at CRICS.

(For more pictures, check my facebook account)